Carmen:

Muziek is het mooiste wat er bestaat. Vooral als je het mag maken met anderen.

Jazz, blues en pop zijn mijn muzikale roots. Als kind hoorde ik deze muziekstijlen en de invloed ervan op mijn muzikale smaak en stijl is onmiskenbaar.

‘Waarom nou jazz?’ vraagt men mij regelmatig. Omdat het de ‘never the same way twice music’ is: geen twee versies van hetzelfde stuk klinken hetzelfde; een heerlijke zoektocht naar altijd anders.

Mijn muzikale eerste stappen waren met een schoolband. We speelden o.a covers van The Police. Al snel schreven we onze eigen stukken en ons kenmerk werd ska-reggae. Diverse experimenten volgden en toen stortte ik me volledig op de jazz. Verder was ik actief als achtergrond zangeres.

Ik heb aan het conservatorium gestudeerd. Ik dacht in mijn naïviteit dat ik er alles zou kunnen leren wat er te leren viel qua muziek. De waarheid is natuurlijk dat hoe verder je je ontwikkelt hoe meer keuzes en mogelijkheden zich aandienen; je bent nooit klaar.

Maar de liefde voor de jazz, voor het anders proberen te doen dan gisteren, het gemak warmee deze stijl zich vermengt met andere: blues, funk, pop, wereldmuziek zelfs folk. Het eeuwige mixen, mengen, opnieuw uitvinden en zoeken spreekt mij aan. Wat hoor ik? Wat kan ik vertellen? Hoe zal ik het vertellen? Het is een rijke muziekvorm.

In mijn band heb ik gelijkgestemde zielen om heen verzameld.

Peter Bjørnild speelt lyrisch en aards. Met zijn klassieke achtergrond, zijn eeuwige zoektocht naar een ‘beter’ geluid, en zijn inventiviteit heb ik een top bassist gevonden.

Marcel van Engelen is zo ongeveer de meest technisch begaafde drummer die ik ken. Hij kan alles doen wat hij hoort en laat zijn drums ‘zingen.’

Folker Tettero is onze nieuwste aanwinst. Het transparate geluid van een gitaar is juist voor mijn muziek heel geschikt.

We vonden in Folker precies wat we zochten: een gitarist met een geweldige timing, wortels in jazz, blues en funk. Geïnteresseerd inmengvormen en een superbegeleider en solist!

Muziek componeren is voor mij een must-do. Laatst vroeg een vriendin me: ‘als nou niemand je muziek ooit te horen krijgt, stop je dan met schrijven?’ natuurlijk niet, ze wist het antwoord al, ze kent me al langer dan vandaag. Mijn familie zegt dat ik sacherijnig word als ik langer dan twee weken niet op kan treden; ik neem het voor kennisgeving aan.

Teksten schrijven kan mij bij tijd en wijle letterlijk uit mijn slaap houden: het moet eruit. De componeer-sessies achter de piano zijn goed voor een stijve nek en rugklachten; ik kan niet stoppen, het moet eruit.

Er zijn ergere dingen denk ik; ik leef van, voor en door muziek en prijs mijzelf gelukkig!

Muziek is hemels en over smaak valt niet te twisten.